Szukasz psychologa w Katowicach? Nasza poradnia i gabinet zagwarantuje Ci pomoc!

Badanie psychiki młodocianych – kontynuacja

Ważną rolę w badaniach całych grup młodzieży spełniają znane techniki socjometryczne, o których była mowa w poprzednim rozdziale. Na zakończenie przeglądu metod badawczych stosowanych częściej bądź wyłącznie w badaniach nad okresem dorastania należy zaznaczyć, że każda z metod służy nieco innym celom badawczym. Tak np metoda obserwacji, która może oddać poważne usługi w dziedzinie badań nad zachowaniem się społecznym młodzieży, nie nadaje się do badania poglądów, treści marzeń, pragnień itp. I odwrotnie, techniki werbalne, które sondują bardziej intymne przeżycia młodzieży, mogą okazać się nieużyteczne w sytuacjach, w których chodzi o sprawdzenie kierunku działalności, form aktywności, rzeczywistej postawy wobec faktów otaczającego życia. Każda z technik posiada swoje ograniczenia i powinna być stosowana tylko w sposób umiejętny i ostrożny, z pełną świadomością tych ograniczeń.

Słuszne więc wydaje się stanowisko tych psychologów, którzy w swych badaniach nad młodzieżą nie poprzestają na jakiejś jednej metodzie, lecz stosują różnorodne, uzupełniające się nawzajem techniki.

Różne metody stosowała np. w swych badaniach przekrojowych Bianka Z a z z o (1972), posługując się kwestionariuszem i rozmowami z młodzieżą na różne tematy związane z główną problematyką badań. Istotą analizy materiału były zestawienia porównawcze poglądów i postaw młodzieży z różnych środowisk społeczno-kulturowych. Kombinację kwestionariuszy, wypracowań i rozmów indywidualnych stosują też autorzy polscy, np. R. Łapińska, J. Sobańska, H. Swida.

Kompleksowe badania coraz szerzej stosowane są przez psychologów radzieckich. W pracy zbiorowej pod kierunkiem D. B. Elkonina iT. W. Dragun o w e j (1967) prowadzono na przykład pogłębione studia indywidualnych przypadków: podstawową metodą były systematyczne i wnikliwe obserwacje uczniów w kl. V na zajęciach szkolnych i pozaszkolnych (zastępy pionierskie), prowadzonych według intensywnego programu, działalności zbiorowej, społecznej i kulturalnej. Obserwacje te uzupełniano wypracowaniami uczniów, rozmowami z nimi przy różnych okazjach, technikami sOcjometrycznymi, eksperymentalnym badaniem poziomu -aspiracji oraz reakcji na powodzenie i niepowodzenie. Prowadzono również rozmowy z rodzicami i nauczycielami oraz badania rozwoju fizycznego. Całość pomyślana była jako badania podłużne, które miały być kontynuowane przez cały okres dorastania. Metodę swą nazywają autorzy „kliniczno-porównawczą”: charakter kliniczny miał sposób zbierania materiału, dający podstawę do wyczerpujących indywidualnych charakterystyk, te zaś umożliwiały z kolei analizę porównawczą całego materiału. Takie badania kompleksowe pozwalają na znacznie bogatszą i wszechstronną charakterystykę młodzieży w badanym okresie.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.