Szukasz psychologa w Katowicach? Nasza poradnia i gabinet zagwarantuje Ci pomoc!

CHARAKTERYSTYCZNE BADANIA I METODY BADAWCZE ROGERSA

Badania Rogersa w dziedzinie poradnictwa i psychoterapii miały charakter pionierski, a Rogers zasługuje na wielkie uznanie za to, iż zachęcił innych i sam prowadził badania nad naturą procesów zachodzących podczas terapii. Zaprojektowanie i przeprowadzenie dobrze kontrolowanych badań nad psychoterapią jest niezwykle trudne ze względu na subtelną i intymną naturę posiedzeń terapeutycznych. Terapeuci nie byli skłonni podporządkowywać dobra pacjenta potrzebom badań i niechętnie zezwalali na naruszenie prywatności pokoju terapeutycznego. Jednakże Rogers wykazał, że nagrywanie sesji terapeutycznych na taśmę magnetofonową, za zgodą pacjenta, nie jest szkodliwe dla przebiegu terapii. W praktyce zarówno pacjent, jak i terapeuta szybko zapominają o obecności mikrofonu i zachowują się zupełnie naturalnie. Rogers i jego współpracownicy zarejestrowali w ten sposób wiele sesji terapeutycznych, co umożliwiło obiektywną i ilościową analizę przebiegu terapii. W dużej mierze dzięki jego staraniom zaczynamy się czegoś dowiadywać o procesie psychoterapii (patrz na przykład: Rogers, 1967a: Rogers i Dymond, 1954: Seeman i Raskin, 1953: Cartwright i Lerner, 1963: przegląd krytyczny – Wylie, 1978).

Celem badań empirycznych prowadzonych przez Rogersa i jego współpracowników było przede wszystkim wyjaśnienie i zrozumienie istoty psychoterapii oraz ocena jej efektów. Jednakże wiele z ich odkryć miało duży wpływ na teorię osobowości sformułowaną przez Raimy’ego (1943) i Rogersa. Teoria Rogersa nie jest przyjętym z góry poglądem określającym istotę terapii i wyznaczającym kierunek badań. Jej systematyczne sformułowania są konsekwencją odkryć badawczych. Jak pisze Rogers: „Przez wiele lat pojęcie ja było w psychologii niepopularne i psychologowie zajmujący się psychoterapią skoncentrowaną na kliencie z pewnością nie byli na początku skłonni do stosowania pojęcia ja jako terminu wyjaśniającego (1951, s. 136).

Po sformułowaniu swej teorii osobowości Rogers rozszerzył program badań nad terapią, tak by badania umożliwiały weryfikację hipotez wynikających z teorii.

Wiele swych poglądów na osobowość Rogers wyjaśnia za pomocą przykładów, przedstawiając te fragmenty nagranych na taśmę wypowiedzi klientów, które ukazują, jaki jest ich obraz samych siebie i jakie w nim zaszły zmiany w trakcie terapii. Literatura dotycząca terapii niedyrektywnej lub skoncentrowanej na kliencie pełna jest tego typu przykładów (Rogers, 1942,1948,1951,1961, s. 73-106,1967a, s. 401-418: Rogers i Dymond, 1954: Rogers i Wallen, 1946: Muench i Rogers, 1946: Snyder i in., 1947). Wydaje się, że Rogers szczególnie lubi w ten sposób przedstawiać swe poglądy, aczkolwiek oczywiście nie traktuje tych fragmentów nagrań magnetofonowych jako dowodów potwierdzających trafność jego teorii osobowości. Stosowane są one raczej w celu zaznajomienia czytelnika z typowymi zjawiskami zachodzącymi w trakcie sesji terapeutycznych i wskazania tych rodzajów doświadczeń, które wymagają wyjaśnienia.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.