Szukasz psychologa w Katowicach? Nasza poradnia i gabinet zagwarantuje Ci pomoc!

Hamulcowe związki czasowe

Drugim rysem znamiennym odruchów warunkowych wytwarzanych u człowieka jest ich trwałość. Odruchy raz wytworzone utrzymują się w ciągu długiego czasu nawet wówczas, gdy bodźce warunkowe działają rzadko. I w tym przypadku czynnikiem decydującym o istniejącej różnicy zdaje się być system słowny.

Również hamulcowe związki czasowe wytwarzają się na ogół szybciej u człowieka niż u zwierząt. Nie wzmacniane bodźce warunkowe szybko tracą swoje znaczenie i przestają wywoływać reakcje pobudzeniowe, to znaczy następuje wygasanie. Odruch wygaszony szybko jednak odnawia się, jeśli tylko bodziec warunkowy zostaje wzmocniony ponownie. Oprócz wygasania także i różnicowanie wytwarza się u człowieka sprawniej niż u zwierząt: szybciej występuje faza różnicowania absolutnego. Niekiedy nie jest ona wyprzedzana w ogóle fazą różnicowania względnego (wyrażającego się w reakcjach pobudzeniowych o zmniejszonej sile na bodziec różnicowy), a po fazie generalizacji następuje od razu faza różnicowania absolutnego: bodziec warunkowy wywołuje reakcję pobudzeniową, bodziec różnicowy – reakcję hamulcową. Czasami, szczególnie wtedy, gdy różnice między bodźcami są duże, z miejsca uzyskuje się trwałe różnicowanie absolutne.

Inne rodzaje hamowania wewnętrznego także często wytwarzają się u człowieka z większą łatwością niż u zwierzęcia. Na podkreślenie zasługuje zarówno szybkość wytwarzania hamowania warunkowego, jego duża siła i trwałość, a również szybkie zanikanie specyficznych właściwości hamulca warunkowego w wyniku stosowania wzmocnień dodatnich, jak i to, że bodziec ponownie łatwo nabywa właściwości hamulcowych na skutek braku wzmocnień.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.