Szukasz psychologa w Katowicach? Nasza poradnia i gabinet zagwarantuje Ci pomoc!

Opis teorii Hulla

Zmienne niezależne nie wymagają omówienia, są to bowiem te czynniki, którymi eksperymentator zazwyczaj manipuluje. Interesujące jest zmienne niezależne zmienne pośredniczące zmienne zależne amplituda szybkość odporność na wygaszenie natomiast prześledzenie, w jaki sposób – według Hulla – wpływają one na zmienne pośredniczące, z kolei zaś na zmienne zależne.

Spcśród zmiennych pośredniczących a więc tych, które dotyczą hipotetycznych stanów organizmu i najczęściej nie mogą być obserwowane bezpośrednio, największą rolę odgrywa siła nawyku SHR (H – pierwsza litera słowa habit), to jest siła koneksji pomiędzy bodźcem a reakcją. Relacjonując poglądy Tolmana, podkreślałam, że autor ten zwrócił uwagę na różnicę między uczeniem się a wykonywaniem (patrz s. 296). Hull uwzględnił tę różnicę w swoim systemie tworząc dwa odrębne konstrukty teoretyczne. Nawyk SHR jest odpowiednikiem uczenia się, potencjał pobudzeniowy SER – wykonania. Siła nawyku wzrasta, gdy po wystąpieniu reakcji w obecności bodźca szybko następuje wzmocnienie. Szybkość wzrostu siły nawyku początkowo zwiększa się, a następnie staje się coraz mniejsza.

Popęd (D – pierwsza litera słowa drive) jest w teorii Hulla inną bardzo ważną zmienną pośredniczącą. Popęd to przejściowy stan organizmu wywołany uniemożliwieniem osobnikowi zaspokojenia swoich potrzeb albo działaniem bodźców bólowych. Popęd nie wpływa na uczenie się. Jest zmienną wyznaczającą wykonanie. Popęd, np. głód, spełnia dwie funkcje. Jedną z nich jest wywoływanie bodźcbw popędowych. Osłabienie siły działania tych bodźców stanowi wzmocnienie powodujące, że reakcja wy- konana przez osobnika bezpośrednio przed zredukowaniem siły bodźców popędowych zostaje wyuczona. Inna funkcja popędu – to uaktywnienie organizmu. Termin popęd w tym ujęciu oznacza czynnik decydujący zarówno o poziomie aktywności fizycznej osobnika, jak i o aktywności intelektualnej w czasie rozwiązywania zadań. W pracach Hulla terminy: popęd, potrzeba, bodziec popędowy, często używane są zamiennie. Popędy bywają pierwotne i wtórne. Popęd wtórny może być wyuczony wskutek równoczesnego występowania neutralnego bodźca z popędem pierwotnym. Przykładem popędu wtórnego może być lęk. Bodźce neutralne towarzyszące bólowi nabierają właściwości bodźców wywołujących lęk i same zaczynają lęk wywoływać.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.