Szukasz psychologa w Katowicach? Nasza poradnia i gabinet zagwarantuje Ci pomoc!

Pojęcia rozwojowe u Lewina

Po przedyskutowaniu niektórych ważnych zmian zachodzących w trakcie rozwoju, a mianowicie zmian w różnorodności, złożoności i zakresie aktywności, oraz w stopniu jej organizacji, integracji i realizmu Lewin przechodzi do wyjaśnienia tych zmian w kategoriach swego systemu pojęciowego. W tym celu posługuje się on tymi samymi konstruktami, które omówiliśmy w poprzednich częściach niniejszego rozdziału, gdy zarówno zachowanie, jak i rozwój uważa za funkcje tych samych strukturalnych i dynamicznych czynników (Lewin, 1951, s. 238).

Różnicowanie. Jest to jedno z kluczowych pojęć lewinowskiej teorii rozwoju osobowości, które stosuje się do wszystkich aspektów przestrzeni życiowej. Definiuje się je jako wzrost liczby części danej całości. Na przykład liczba regionów w sferze wewnętrzno-osobistej wzrasta z wiekiem. Porównajmy dziecko i osobę dorosłą na rysunku 11-29. Dorosły ma znacznie bardziej zróżnicowane systemy napięciowe niż dziecko. Również środowisko psychologiczne z wiekiem staje się coraz bardziej zróżnicowane. Wymiar czasu różnicuje się na odległą przeszłość, bliską przeszłość,

Rysunek 11-29 teraźniejszość, bliską przyszłość i odległą przyszłość. Wzrost dojrzałości pociąga także za sobą zwiększenie zróżnicowania wymiaru realności – nierealności. Zanim dana osoba osiągnie wiek dojrzały, nauczy się w pewnej mierze odróżniać nie tylko prawdę od fałszu, lecz także różne stopnie możliwości i prawdopodobieństwa.

Właściwości granicy. Większe zróżnicowanie osoby i środowiska psychologicznego oznacza oczywiście wzrost liczby granic. Nie wszystkie granice są jednak takie same – różnią się one swą siłą. Na ogół u dziecka granice są słabsze niż u dorosłego. Na przykład granica między dzieckiem a jego środowiskiem psychologicznym jest słabsza niż granica między osobą dorosłą a jej środowiskiem. Wyjaśnia to fakt, że dziecko jest bardziej podatne na wpływ środowiska, a wewnętrzne napięcie może rozładowywać łatwiej niż dorosły. Dziecko jest bardziej częścią środowiska. W gruncie rzeczy w pierwszych tygodniach życia może nie być zasadniczo w ogóle żadnej granicy między niemowlęciem a jego środowiskiem psychologicznym. Słabość granic w sferze wewnętrzno-osobistej dziecka oznacza, że u niego jedna potrzeba może zastąpić inną łatwiej niż u dorosłego. Charakterystyczna dla dziecka jest także słabość granic w odniesieniu do wymiaru realne – nierealne oraz perspektywy czasowej.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.