Szukasz psychologa w Katowicach? Nasza poradnia i gabinet zagwarantuje Ci pomoc!

Przejście od nieuświadomionych emocji do uczuć wyższych

Wydaje się, że mimo żywości i plastyczności tych propozycji Gesella, jego koncepcja ciągłego, i to w odstępach rocznych, przeplatania się ambiwalentnych postaw uczuciowych: pozytywnych i negatywnych, w powiązaniu z przejściem od stanu równowagi do jej utraty, zaciera główne kierunki rozwoju uczuć. Dojrzewanie uczuć polega, naszym zdaniem, po pierwsze na opanowywaniu przez dziecko afektów i emocji, z czym wiąże się interioryzacja ich przejawów ruchowo-werbalnych, po drugie zaś na rozwoju uczuć właściwych, wyższych. Te ostatnie są to bardziej zobiektywizowane i uprzedmiotowione stany uczuciowe, które zostają skierowane przez podmiot (dziecko) na-określone osoby i zjawiska, w sposób trwalszy niż przy przeżywaniu afektywnego stanu emocjonalnego.

Na przejście od nieuświadomionych emocji do uczuć wyższych zwraca uwagę L. S. Wygotski, nazywając ten proces intelektuali- zacją uczuć, która dokonuje się w miarę tego, jak dziecko nie tylko reaguje emocjonalnie na przeżywaną sytuację, lecz ustosunkowuje się uczuciowo do faktów i zdarzeń wyobrażonych i pomyślanych. T. A. Riepin a71 podkreśla, iż w starszym wieku przedszkolnym zmienia się rola przeżyć emocjonalnych w toku działania. Początkowo uczucia pojawiają się jedynie w końcowej fazie działania, w momencie osiągnięcia przez dziecko celu. U dzieci 6-7-letnich, które stawiają przed sobą bardziej odległe cele, uczucia towarzyszą planowaniu czynności i jej inicjacji. Dziecko przewiduje nie tylko intelektualne) lecz także emocjonalne skutki ‚ swego działania.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.