Szukasz psychologa w Katowicach? Nasza poradnia i gabinet zagwarantuje Ci pomoc!

TEORIE DYNAMIKI TŁUMU

TEORIE ZARAŻANIA SIĘ. Teorie zarażania się, którym początek dał Le Bon (1960: oryginał, 1895), wyjaśniają zachowanie tłumu jako przejaw działania „umysłu zbiorowego”, rezultat utraty przez jednostki własnej tożsamości w wyniku „zaraźliwego” rozprzestrzeniana się w tłumie emocji wywołanych daną sytuacją. Anonimowość i napięcie emocjonalne danej chwili sprawiają, że jednostki rezygnują z własnego osądu i poczucia odpowiedzialności, podporządkowując je zbiorowości. Tłum żyje własnym życiem, niezależnym od cech osobowości jego uczestników i istniejących norm społecznych.

Teoria psychologiczna tłumu została rozwinięta przez Blumera (1951): twierdzi on, że stany emocjonalne powstające w tłumie są skutkiem zachowania jego uczestników, które obrazowo nazywa „ugniataniem” lub „obróbką” (milling). Emocje te są akceptowane bez głębszej refleksji i wzajemnie się wzmacniają, „podgrzewając nastroje” i koncentrując działanie tłumu na jakimś wspólnym celu.

Krytycy tej teorii nie zgadzają się z założeniem, iż emocje w tłumie są bezkrytycznie akceptowane i automatycznie „zaraźliwe”. Twierdzą oni, że zachowanie tłumu nie jest wyjątkowe, tylko nieznacznie bowiem różni się od dobrze zbadanego w socjologii zachowania jednostek pod wpływem obecności innych osób (patrz rozdz. 5). Ponadto, dynamiczny model wyjaśniania niejako z definicji nie uwzględnia zaprzestania aktywności tłumu. Krytyka tego stanowiska w znacznym stopniu przyczyniła się do powstania omówionej poniżej teorii wyłaniania się norm.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.