Zachowanie poznawcze u Piageta

U Piageta podstawą organizacji biologicznej jest „struktura poznawcza”, która reaguje na swoje środowisko, a której korzenie nie tkwią tylko w samym organizmie. Organizacyjne podłoże reakcji zawsze zawiera struktury poznawcze, które: 1) genetycznie stanowią część organizmu i 2) są wynikiem doświadczenia. Proces poznawania zawsze jest efektem adaptacyjnej interakcji pomiędzy tym, co w organizmie jest wrodzone, a tym co reprezentuje jego środowisko. W owym procesie poznawania powstaje struktura wiedzy w czysto psychologicznym sensie tego słowa. Gdy więc wchodzimy w interakcję z otoczeniem, zachodzą w nas zmiany fizjologiczne, zwłaszcza w obrębie układu nerwowego, dzięki którym nasza wiedza o tej interakcji staje się częścią naszego fizycznego „ja”. (W następnym punkcie dowiemy się nieco więcej o fizjologicznym podłożu poznawania i wiedzy.)

U Piageta poznawanie traktowane jest w bardzo ogólnym sensie i oznacza coś więcej niż zwykłą wiedzę świadomą czy refleksyjną, taką jaką przypisujemy np. naszemu uczniowi, gdy twierdzi on, że „zna” nazwy wszystkich drzew w okolicy. Piaget utrzymuje, że organizm może reagować na bodziec tylko wówczas, gdy bodziec ten w jakiś, przynajmniej szczątkowy, sposób jest dla niego znaczący lub „znany”. Biologowie, przedstawiając takie podejście do poznawania, posługują się często nieco odmienną terminologią: twierdzą, że organizm dysponuje pewną specyficzną informacją na temat swego środowiska6. Zachowanie poznawcze oznacza dysponowanie zdolnością właściwego reagowania na bodźce. Tak więc zachowanie poznawcze może być bądź stosunkowo proste, jak np. wówczas, gdy jednokomórkowy organizm „wie” jak reagować na światło, czy na obecność pożywienia, bądź niezwykle złożone, jak np. wówczas, gdy dorosły człowiek „wie”, jak rozwiązywać problemy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *